11e plaats Roc d’Azur

sportograf-72012453_lowres

Vorige week moest ik tot mijn grote spijt de finale van de Flanders Cup in Ravels aan mij laten voorbijgaan wegens ziekte. Ik was nog niet helemaal hersteld toen we enkele dagen op voorhand vertrokken richting Fréjus om het seizoen in schoonheid af te sluiten met de XCO wedstrijd van de Roc d’Azur.

Het weer was erg mooi en het uitzicht op de zee nog mooier, maar ik voelde al in de dagen voorafgaand aan de wedstrijd dat ik nog niet helemaal genezen was en een aantal trainingsuren te kort kwam.

De verkenning van het parcours ging op zich vlot. Het was een heel mooi rondje van 42km en 750hms met snelle klimmen, singletracks, technische afdalingen en vooral veel stenen. Achteraf was ik snel vermoeid en ik kon enkel hopen op het beste voor de wedstrijd op zondag.

Ik voelde me elke dag een beetje beter en ik was gemotiveerd om er het beste van te maken. Nog één wedstrijd en het seizoen was voorbij. Dat kon ik me bijna niet inbeelden, maar ik wist ook dat ik de rustweken die zouden komen nodig had om goed te genezen.

Bij de start was ik teleurgesteld dat ik ondanks voldoende UCI-punten niet op de eerste startlijn mocht staan. Als je weet dat er 20 Dames per rij stonden, maakt dat wel veel verschil. Toen de start gegeven werd, schakelde ik meteen goed groot en reed ik zo snel mogelijk naar voor. Dit lukte beter dan gedachten ik kon me meteen in de top-5 nestelen. De eerste kilometers van het parcours waren erg snel, maar ik kon goed meedraaien en voelde me helemaal niet slecht. Na enkele kilometers kon ik zelfs een heel deel op kop rijden zonder me op te branden.

Na een kwart van de wedstrijd kwam de eerste zware klim en ook die ging erg goed, ik kon in de kopgroep van 6 à 7 dames bovenkomen, maar dan voelde ik het. Ik kon helemaal niet recupereren toen ik bovenkwam, laat staan het tempo de hoogte in drijven. Ik moest lossen.

In de kilometers erna probeerde ik zo goed mogelijk alleen het tempo erin te houden, maar er kwamen van achter uit 2 dames aangesloten. We konden lang met z’n drieën rijden, maar na halfkoers moest ik ook hen laten rijden.

Zo verloor ik steeds meer plaatsen tot ik als 12e de laatste klim op ging. Ik zag de elfde dame voor mij rijden, maar kon van haar wegrijden in de singletrack die ons leidde naar de laatste kilometers van het parcours, die opnieuw vlak waren.

Op het einde moesten we nog een stuk langs de kust rijden over een smal paadje met stenen en trappen, daar kon ik de 10e dame nog naderen, maar ik geraakte niet op het wiel en verloor erna opnieuw wat seconden. Ik kwam als 11e over de meet, goed voor een 6e plaats bij de beloften. De overwinning was voor de Olympische kampioene Julie Bresset.

Achteraf ben ik blij met het resultaat omdat ik niet zo veel tijd moest toegeven aan de wereldtoppers, maar bij de aankomst was ik teleurgesteld om dat er veel meer had ingezeten zonder ziekte. Volgend jaar kom ik terug!